Tych dwoje młodych ludzi łączy wiele spraw. Łączy ich podobny wiek, muzyka, której razem słuchają, sztuka, której wspólnie chcą się oddać, i oczywiście uczucie, które się w nich budzi… Oboje dopiero rozpoczynają swoją drogę do kariery, jednak każde z nich inaczej widzi sposoby i możliwości jej osiągnięcia. Monika chcąc wspiąć się na sam szczyt, chcąc osiągnąć szybko wymarzony, artystyczny sukces nie zawaha się przed wzięciem narkotyków, które mają jej pomóc w odkryciu i przeniesieniu na płótno, obrazów drzemiących głęboko w jej podświadomości. Wierzy, że właśnie dzięki narkotykom, będzie w stanie wypowiedzieć absolutną prawdę o sobie. To, co pierwotnie miało być- tylko przez chwilę- cudownym katalizatorem jej genialnej twórczości, okaże się być dla niej okrutną pułapką, która niszczy systematycznie całą jej artystyczną wrażliwość. Pułapką, która w konsekwencji odbiera jej życie. Wojtek, który jest raczej typem racjonalisty– jasno i bardzo świadomie określa granice swoich artystycznych poszukiwań. I mimo głębokiego uczucia do Moniki, nie podejmuje ryzyka podążania jej ścieżką. Ratuje swoje życie, lecz nie jest w stanie uratować swojej miłości. Pozostanie samotny, z kilkoma nie wywołanymi negatywami w ręku… Bo narkotyki niszczą życie nie tylko tym, którzy je biorą…

 

 

To, zdaniem jego twórców, „niesamowicie ciepły, delikatny i wzruszający program, sugestywnie oddający artystyczną atmosferę magicznego Krakowa, z unoszącym się gdzieś Dobrym Duchem Marka Grechuty, zestawiony z twardą prawdą o realiach w „eksperymentowaniu” z narkotykami...”