„Pomóż mi…” to jeden z pierwszych, młodzieżowych, „topowych” spektakli profilaktycznych wyprodukowanych przez Teatr Profilaktyczny. Powstał w wyniku rozmów prowadzonych przez specjalistów teatru po spektaklach z młodzieżą. Kilkaset realizacji tego tytułu i ciągłe zainteresowanie nim, pozwala myśleć o fenomenie historii Agnieszki i Jacka, opowiedzianej w czasie 45 minut. Zastanawiamy się czasem, co sprawia, że nigdy nie usłyszeliśmy ani jednego słowa krytyki na temat treści i formy, tego właśnie tego programu. Może to zasługa młodzieżowego, ale wyważonego języka, którym posługują się nasi bohaterowie podczas przeżywania swoich perypetii na scenie? Może to scenografia klubu „Odlot”- kolorowe, tajemnicze graffiti, które w każdych warunkach scenicznych wygląda intrygująco? Może wreszcie to zasługa reżyserii, gry aktorskiej, wzruszającej muzyki, kostiumów, niesamowitego finału? Może…

Miłość. Niebezpieczna, trudna, pełna ofiarności i chęci pomocy. W tle narkotyki. To osnowa ideowa dramatu losów Agnieszki, która mówiąc skrótowo „źle wybrała”. Zakochała się w chłopcu, który od samego początku „chciał tylko pieniędzy jej ojca”. I tylko dlatego zainteresował się wrażliwym, uduchowionym, utalentowanym aniołem, jakim wtedy była Ona. Ale tylko na początku…

Chciwość. Narkotyki. Chęć oszukania naiwnej. Odebranie tego, co się słusznie należy od losu, bez względu na konsekwencje, bez względu na ofiary. Wzięcie odwetu na rzeczywistości za śmierć ojca, za wszystkie niepowodzenia… „Handlowanie śmiercią”. Taki był On. Ale tylko na początku…