„Dzień Wagarowicza” to wzruszający spektakl o przyjaźni dwójki młodych bohaterów i psa Cezara. Na kanwie toczących się na scenie wydarzeń poznajemy historię nie tylko dziewczynki i chłopca, którzy dokonują pierwszych, często nieprzemyślanych wyborów, ale i niemego świadka ich popełniania, który całkowicie intuicyjnie, stara się zapobiec temu, co w jego odczuwaniu rzeczywistości może być groźne dla chłopca... „(...) Paweł mnie okłamał. Za moje pieniądze kupili jeszcze więcej alkoholu. Ale po kolei… Paweł jakoś tak zrobił, że Cezar nie szczekał na obcych. Weszli na dach i słychać ich było na całym osiedlu… Bawili się świetnie. Skakali przez ogień udając zbójników. Kiedy się zmęczyli, zaczęli rzucać przygotowanymi przez murarzy cegłami do celu, albo kto dalej..., nie wiem… Kiedy pytałam Pawła dlaczego rzucali, nie potrafił mi odpowiedzieć… Kiedy tak rzucali tymi cegłówkami, Paweł usłyszał nagle skowyt, a właściwie to taki jakby pisk… Która z cegieł trafiła Cezara?… Nie wiadomo… Kto ją rzucił?... Ci jego koledzy to się nawet na początku śmiali i mówili, że po co się tam pałętał, że pewnie dostał w łapę, to będzie ostrożniejszy… Ale cegła nie trafiła Cezara w łapę. Kiedy go zobaczyli, jak leży, tam na dole, to zaraz wszyscy uciekli. Zostawili go tak. Samego. Pawła zresztą też… Paweł próbował dzwonić po lekarza, chciał go ratować, coś zrobić, ale było już za późno… Cezar do końca lizał mu ręce…”

Główne treści spektaklu osnute są wokół problemu coraz bardziej popularnej, a jednocześnie zgubnej mody, jaką jest picie piwa i palenie papierosów przez dzieci zestawione z przemocą i agresją. Program opowiada jednak o świecie wartości dzieci. Uzmysławia przy tym bardzo konkretnie, jakie mogą być konsekwencje sięgania po alkohol w tak młodym wieku.